Fai sol nestas cancións de Amancio Prada, fai amor nas rúas onde se aboliu a prohibición de soñar e os amantes inauguran co seu sorriso cada noite o mundo. Poetas medievais, poetas do romanticismo, poetas libertarios, cidadáns e camiñantes, lámpadas  da conciencia e delicadeza do arco iris despois das choivas.

Se xa no seu disco Lelia Doura as ilusións galaico-portugueses abrían os labirintos por onde ía o vento do afastado amor a buscar saída, neste recital de agora Amancio Prada incorpora  os romances que extraviados polos camiños xa sen pastores da historia regresan á rama onde aínda seguen cantando os paxaros da tradición. Non lonxe desa árbore, á sombra luminosa do que perdura, crecen as violetas de Enrique Gil e Carrasco e póusanse as golondrinas de Gustavo Adolfo Bécquer. Son os ríos do romanticismo rozando os melancólicos hortos  de Rosalía de Castro.

E como na sucesión do misterioso non hai dous sen tres, son trinidad a intelixencia de canto brilla, seica *críticamente, desde as estrelas: Léo Ferré, Rizo Sánchez Ferlosio e Agustín García Calvo. Un círculo vinculado pola amizade e o fervor desde os anos da utopía e o exilio, París, o Barrio Latino, as augas verdes do Sena, Léo Ferré, as madrugadas, o Manifesto da Comuna Antinacionalista Zamorana, o zurrón de García Calvo, os deuses gregos, o soliloquio do sorriso contra toda forma de poder que negue a liberdade. Así é a vida que merece ser vivida, así as palabras que merecen ser cantadas.

                                                                                Juan Carlos Mestre